epifonem


epifonem
m IV, D. -u, Ms. \epifonemmie; lm M. -y
lit. «figura stylistyczna polegająca na zakończeniu wypowiedzi wykrzyknieniem o charakterze sentencjonalnym lub emocjonalnym, streszczającym sens wywodu»
gr.

Słownik języka polskiego . 2013.

  • epifonem — EPIFONÉM, epifoneme, s.n. Exclamaţie sentenţioasă prin care se termină un discurs, o povestire. – Din fr. épiphonème. Trimis de viomih, 10.05.2004. Sursa: DEX 98  epifoném s. n., pl. epifonéme Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar… …   Dicționar Român


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.