kliniec


kliniec
m II, D. klińca; lm M. klińce, D. klińców
1. archit. «cios kamienny lub cegła o kształcie klina jako element konstrukcyjny łuku lub sklepienia»
2. bud. «kruszywo kamienne, drobno tłuczone, używane głównie do betonów oraz budowy dróg, wypełniania (klinowania) bruków»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • klucz — m II, D. a; lm M. e, D. y 1. «narzędzie służące do zamykania i otwierania zamków i kłódek» Klucz od biurka, od szafy, od szuflady, od mieszkania. Klucze do drzwi, do kłódek. Dorobić klucz do biurka. Obrócić, przekręcić klucz w zamku. Otworzyć… …   Słownik języka polskiego


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.