obrotny


obrotny
\obrotnyni, \obrotnyniejszy
1. «odznaczający się sprytem, zaradnością; przedsiębiorczy»

Obrotny sprzedawca.

2. przestarz. «poruszający się szybko i zwinnie; ruchliwy, zręczny»
dziś tylko we fraz. pot. Mieć obrotny język, być obrotnym w języku, posp. w gębie «być gadatliwym, umieć się odciąć, odpowiedzieć dowcipnie, złośliwie»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • obrotny — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ia, obrotnyni, obrotnyniejszy {{/stl 8}}{{stl 7}} zaradny, sprytny, pomysłowy i energiczny w działaniu; przedsiębiorczy : {{/stl 7}}{{stl 10}}Obrotny kupiec, właściciel lokalu. Nowa główna księgowa okazała się bardzo… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • obrotny — Mieć obrotny język «umieć szybko i celnie ripostować»: No, jak na warszawiaka – myśli pan Kulik – to ten mały zanadto obrotnego języka nie ma. H. Ożogowska, Dziewczyna. Ktoś (jest) obrotny w języku, w gębie, w pysku zob. gęba 6 …   Słownik frazeologiczny

  • obrotny — Sprytny i energiczny, zwłaszcza w interesach Eng. Smart and energetic, especially in business; having business acumen …   Słownik Polskiego slangu

  • obrotny w gębie — Zuchwały lub bezczelny w sposobie mówienia Eng. Impudent, insolent, or brash …   Słownik Polskiego slangu

  • język — 1. pot. Biec, biegać, pędzić, gonić, latać, lecieć z wywieszonym językiem, posp. jęzorem, ozorem «iść, biec, biegać bardzo szybko (mimo zmęczenia), śpiesząc się, chcąc gdzieś zdążyć lub coś załatwić»: Tadzio lata z wywieszonym językiem i skupuje …   Słownik frazeologiczny

  • gęba — 1. pot. (Biec, iść, pójść, lecieć, polecieć itp.) z gębą, z jęzorem, z pyskiem a) «natychmiast powiadomić kogoś o czymś; donieść, naplotkować» b) «iść do kogoś z wymówkami, z awanturą, z krzykiem»: Na drugi dzień Kisiel złapał mnie na ulicy i z… …   Słownik frazeologiczny

  • pysk — (Biec, iść, pójść, lecieć, polecieć itp.) z pyskiem zob. gęba 1. Ciemno, choć w pysk daj zob. ciemno. Drzeć pysk zob. gęba 3. Drzeć, rozedrzeć, wydrzeć (na kogoś) pysk; skoczyć, rzucić się, wyjechać (na kogoś) z pyskiem, doskakiwać do kogoś z… …   Słownik frazeologiczny

  • człowiek — m III, DB. a, W. u a. (podniośle) człowiekecze, N. człowiekkiem; lm p. ludzie 1. «Homo sapiens, istota żywa z rodziny człowiekowatych, z rzędu naczelnych wyróżniająca się wśród innych najwyższym rozwojem psychiki i życia społecznego, jedyna… …   Słownik języka polskiego

  • gęba — ż IV, CMs. gębabie; lm D. gąb (gęb) 1. rub. «usta, wargi, jama ustna; także jako miejsce, gdzie się znajdują narządy mowy; mowa» Chodził z otwartą gębą. Nie wypuszczał fajki z gęby. ◊ Gęba (gębę) na kłódkę! «milcz, nie mów ani słowa; dochowaj… …   Słownik języka polskiego

  • giętki — giętkitcy, rzad. giętszy «dający się giąć, uginać, łatwo się gnący; gibki, elastyczny, sprężysty» Giętka gałąź, łodyga, leszczyna. Giętkie deski, druty, pręty. Giętki kręgosłup węża. ◊ Człowiek o giętkim karku, mający giętki kark «umiejący być… …   Słownik języka polskiego


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.