obrugać


obrugać
dk I, \obrugaćam, \obrugaćasz, \obrugaćają, \obrugaćaj, \obrugaćał, \obrugaćany
pot. «zwymyślać, zbesztać, skrzyczeć kogoś»

Obrugał ich za lenistwo i niechlujstwo.

Żona go obrugała, że za późno wrócił do domu.

Zostałem obrugany przez szefa.

ros.

Słownik języka polskiego . 2013.


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.