obryć


obryć
dk Xa, \obryćryję, \obryćryjesz, \obryćryj, \obryćrył, \obryćryty
uczn. «nauczyć się czegoś bardzo dobrze, zwłaszcza pamięciowo; obkuć»

Obryć lekcję.

Obryć historię.

◊ Być obrytym «umieć coś świetnie; wyuczyć się, być dobrze przygotowanym do lekcji, do egzaminu itp.; być obkutym»
obryć się to samo, co obryć

Obryć się z matematyki.

Obryć się przed klasówką.


Słownik języka polskiego . 2013.


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.