okulawieć


okulawieć
dk III, \okulawiećwieję, \okulawiećwiejesz, \okulawiećwiej, \okulawiećwiał, \okulawiećwieli, \okulawiećwiały, \okulawiećwiali
rzad.okuleć

Słownik języka polskiego . 2013.

  • okulawienie — n I rzecz. od okulawić a. okulawieć …   Słownik języka polskiego


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.