otępić

dk VIa, \otępićpię, \otępićpisz, otęp, \otępićpił, \otępićpiony - otępiać ndk I, \otępićam, \otępićasz, \otępićają, \otępićaj, \otępićał, \otępićali
«uczynić tępym, niewrażliwym, biernym; ogłupić, zobojętnić»

Hałas otępił go.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • otępić — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}otępiać {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • otępiać — → otępić …   Słownik języka polskiego

  • otępienie — n I 1. rzecz. od otępić, otępieć. 2. «stan zaniku wrażliwości, energii; bierność, apatia, zobojętnienie, ociężałość, otępiałość» Po śmierci żony wpadł w otępienie. 3. lm D. otępienieeń med. psych. «stały, postępujący spadek sprawności… …   Słownik języka polskiego

  • otępiać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, otępiaćam, otępiaća, otępiaćają, otępiaćany {{/stl 8}}– otępić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, otępiaćpię, otępiaćpi, otępiaćpiony {{/stl 8}}{{stl 7}} hamować, ograniczać czyjąś aktywność intelektualną, emocjonalną …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.