pęknąć


pęknąć

Słownik języka polskiego . 2013.

  • pęknąć — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}pękać;{{/stl 7}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}bomba pękła; butelka [flaszka, półlitrówka] pękła; choćbym [pęknąćś, pęknąćśmy, pęknąćście itd.] pękł [pękli itd.] {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • pęknąć — 1. pot. Choćby(m) pękł, żeby(m) miał pęknąć, to... «choćby nie wiadomo co się miało stać, to...»: Nikt, choćby pękł, nie stanie rzeczywistości w poprzek czy na ukos. Tylko głupi myśli, że podzieli sobie naród na kawałki jak tort. B. Madej,… …   Słownik frazeologiczny

  • choćbym [~ś, ~ście itd.] miał [miała, mieli itd.] pęknąć — choćbym [choćbym {[} ś, ście itd.{]} miał {[}miała, mieli itd.{]} pęknąćś, choćbym {[} ś, ście itd.{]} miał {[}miała, mieli itd.{]} pęknąćście itd.] miał [miała, mieli itd.] pęknąć {{/stl 13}}{{stl 7}} choćby wymagało to ogromnie dużo wysiłku,… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • pękać – pęknąć ze śmiechu — {{/stl 13}}{{stl 33}} śmiać się do rozpuku, niepohamowanie, niepowtrzymanie :{{/stl 33}}{{stl 10}}Oglądaliśmy kabaret i pękaliśmy ze śmiechu. Myślałam, że pęknę ze śmiechu. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • pękać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, pękaćam, pękaća, pękaćają {{/stl 8}}– pęknąć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IVb, pękaćnę, pękaćnie, pękaćnij, pękaćkłem, pękł, pękaćkła, pękaćkli {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}}… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • pękać — 1. pot. Choćby(m) pękł, żeby(m) miał pęknąć, to... «choćby nie wiadomo co się miało stać, to...»: Nikt, choćby pękł, nie stanie rzeczywistości w poprzek czy na ukos. Tylko głupi myśli, że podzieli sobie naród na kawałki jak tort. B. Madej,… …   Słownik frazeologiczny

  • pękać — ndk I, pękaćam, pękaćasz, pękaćają, pękaćaj, pękaćał pęknąć dk Vc, pękaćnę, pękaćniesz, pękaćnij, pękł, pękłszy 1. «przestawać być całym wskutek tworzenia się rysy, szczeliny, otworu; łamać się na kawałki» Lód pęka na rzece. Skóra pęka na rękach …   Słownik języka polskiego

  • popękać — dk I, popękaćka, popękaćkają, popękaćkany «pęknąć w wielu miejscach; pęknąć kolejno, jedno po drugim» Rury popękały. Kafle popękały z gorąca. Popękane pnie drzew. Szyby popękały od detonacji. przen. żart. Popękają z zazdrości …   Słownik języka polskiego

  • popękać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. 3. os dk VIIIa, popękaća, popękaćają {{/stl 8}}{{stl 7}} pęknąć w wielu miejscach; o wielu przedmiotach: pęknąć jeden po drugim, kolejno lub w większej ilości : {{/stl 7}}{{stl 10}}Rury, garnki, talerze, kafle popękały.… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • Polnische Grammatik — Dieser Artikel beschreibt die Grammatik der polnischen Sprache unter Einbeziehung einiger sprachgeschichtlicher Anmerkungen und dialektaler Besonderheiten. Das Polnische als westslawische Sprache hat in der Deklination wie die meisten anderen… …   Deutsch Wikipedia


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.