pochwycić


pochwycić
dk VIa, \pochwycićcę, \pochwycićcisz, \pochwycićchwyć, \pochwycićcił, \pochwycićcony
1. «wziąć, ująć; złapać za coś»

Pochwycić kogoś za rękę.

Pochwycił stojącą w kącie strzelbę.

Pochwycił syna w ramiona, w objęcia.

◊ Pochwycić władzę, rządy, ster rządów (w swoje ręce) «zdobyć, zagarnąć władzę, zacząć kierować, rządzić»
2. «porwać, schwytać, wziąć do niewoli»

Pochwycić przestępcę, zbiega.

3. «spostrzec, zauważyć, usłyszeć; pojąć, zrozumieć»

Pochwycić czyjś wzrok, spojrzenie.

Pochwycić sens czegoś.

Pochwycić coś w lot.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • pochwycić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, pochwycićcę, pochwycićci, pochwycićchwyć, pochwycićcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} szybkim ruchem wziąć coś do rąk, zębów (o zwierzętach); chwycić, złapać, porwać za coś :… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • język — m III, D. a, N. językkiem; lm M. i 1. «narząd w jamie ustnej, składający się z elastycznych mięśni, pokryty błoną śluzową, mieszczący narządy smaku, biorący udział w ssaniu, żuciu i połykaniu pokarmów; u ludzi ponadto jeden z najważniejszych… …   Słownik języka polskiego

  • przechwycić — dk VIa, przechwycićcę, przechwycićcisz, przechwycićchwyć, przechwycićcił, przechwycićcony przechwytywać ndk VIIIa, przechwycićtuję, przechwycićtujesz, przechwycićtuj, przechwycićywał, przechwycićywany 1. «zabrać coś, co jest przeznaczone dla… …   Słownik języka polskiego

  • ruch — m III, D. u; lm M. y 1. «zmiana położenia punktu materialnego (ciała) w stosunku do innych punktów dokonująca się w czasie; posuwanie się, przesuwanie się w pewnym kierunku» Ruch ciał w przestrzeni. Obserwować ruch spadającego przedmiotu. ∆ anat …   Słownik języka polskiego

  • schwycić — dk VIa, schwycę, schwycićcisz, schwyć, schwycićcił, schwycićcony 1. «chwytając ująć coś lub kogoś, wziąć gwałtownie; złapać, pochwycić» Schwycić laskę a. za laskę. Schwycić piłkę. Schwycić kogoś w ramiona, za rękę, za kołnierz. Schwycić rybę na… …   Słownik języka polskiego

  • ucapić — dk VIa, ucapićpię, ucapićpisz, ucap, ucapićpił, ucapićpiony pot. «pochwycić, złapać, ująć» Ucapił go za rękę …   Słownik języka polskiego

  • schwycić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, schwycićcę, schwycićci, schwyć, schwycićcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} szybko złapać coś lub kogoś, wziąć coś gwałtownym ruchem do rąk, łap lub zębów (o zwierzętach);… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.