podbechtać


podbechtać
dk I, \podbechtaćam, \podbechtaćasz, \podbechtaćają, \podbechtaćaj, \podbechtaćał, \podbechtaćany - podbechtywać ndk VIIIa, \podbechtaćtuję, \podbechtaćtujesz, \podbechtaćtuj, \podbechtaćywał, \podbechtaćywany,
pot. «zbuntować kogoś przeciw komuś lub czemuś, wrogo usposobić; podjudzić, poduszczyć»

Podbechtać kogoś do awantury.

Krewni podbechtywali go przeciw bratu.

Podbechtać czyjąś dumę, ambicję.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • podbechtywać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ib, podbechtywaćtuję, podbechtywaćtuje, podbechtywaćany {{/stl 8}}– podbechtać {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIIa, podbechtywaćam, podbechtywaća, podbechtywaćają, podbechtywaćany {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1.… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.