rozsiodłać


rozsiodłać
dk I, \rozsiodłaćam, \rozsiodłaćasz, \rozsiodłaćają, \rozsiodłaćaj, \rozsiodłaćał, \rozsiodłaćany - rzad. rozsiodływać ndk VIIIa, \rozsiodłaćłuję, \rozsiodłaćłujesz, \rozsiodłaćłuj, \rozsiodłaćywał, \rozsiodłaćywany
«zdjąć (z konia) siodło, uwolnić od siodła; rozkulbaczyć»

Rozsiodłać konia.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • koń — m I, DB. konia; lm M. konie, D. koni 1. «Equus caballus, ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych, roślinożerny; hodowany jako zwierzę domowe, pociągowe lub wierzchowe; żyje także w stanie dzikim» Gniady, bułany, rączy koń. Koń cugowy,… …   Słownik języka polskiego

  • roz- — 1. «przedrostek tworzący czasowniki pochodne od innych czasowników (często od wyrazów nie będących czasownikami) oznaczający» a) «różnokierunkowość w ruchu przestrzennym, np. rozbiec się, rozjechać się» b) «rozdrobnienie, podzielenie czegoś na… …   Słownik języka polskiego

  • rozsiodływać — {{/stl 13}}{{stl 8}}rzad. cz. ndk Ib, rozsiodływaćłuję, rozsiodływaćłuje, rozsiodływaćany {{/stl 8}}– rozsiodłać {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIIa, rozsiodływaćam, rozsiodływaća, rozsiodływaćają, rozsiodływaćany {{/stl 8}}{{stl 7}} zdejmować z konia… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.