samochwał


samochwał
m IV, DB. -a, Ms. \samochwałale; lm M. -y, DB. -ów
«mężczyzna, chłopiec chwalący się, lubiący się chwalić»
∆ Żołnierz samochwał, rycerz samochwał «rycerz, żołnierz jako postać dramatu, przechwalający się swymi bohaterskimi czynami»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • samochwał — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos IIIa, Mc. samochwałale, rzad. {{/stl 8}}{{stl 7}} człowiek wychwalający samego siebie, lubiący się chwalić; chwalipięta : {{/stl 7}}{{stl 10}}żołnierz samochwał. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • fanfaron — m IV, DB. a, Ms. fanfaronnie; lm M. ci fanfaronni, te y, DB. ów przestarz. «człowiek zarozumiały; pyszałek, samochwał» ‹hiszp.› …   Słownik języka polskiego

  • fanfaron — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos I a. IIIa, Mc. fanfaronnie; lm M. i || y {{/stl 8}}{{stl 7}} pyszałek, zarozumialec, samochwał <fr. z hiszp.> {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.