samochwała


samochwała
ż a. m odm. jak ż IV, CMs. \samochwałaale; lm MB. \samochwałały, D. \samochwałaał (także DB. \samochwałałów - tylko o mężczyznach)
pot. «osoba, człowiek lubiący się chwalić»

Samochwała w kącie stała, nic nie robiła, tylko się chwaliła. (porzekadło)


Słownik języka polskiego . 2013.

  • samochwała — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos VIIa, CMc., samochwałaale, pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} osoba bezkrytycznie wychwalająca samą siebie, lubiąca się chwalić, chełpliwa : {{/stl 7}}{{stl 10}}Okropny, niepoprawny samochwała. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • chwalipięta — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos VIIa, CMc. chwalipiętaęcie {{/stl 8}}{{stl 7}} z ironią, lekceważąco o lubiącym się chwalić, przechwalać czymś mężczyźnie, chłopcu; samochwała : {{/stl 7}}{{stl 10}}Widzieliście kiedy takich chwalipiętów jak oni?… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • chwalipięta — ż a. m odm. jak ż IV, CMs. chwalipiętaęcie; lm M. chwalipiętaty, D. chwalipiętaęt (także DB. chwalipiętatów tylko o mężczyznach) pot. «ironicznie lub lekceważąco o kimś, kto się chwali; samochwała» Zganić nadętych chwalipiętów a. nadęte… …   Słownik języka polskiego

  • samochwalca — m odm. jak ż II, DCMs. samochwalcacy; lm M. samochwalcacy, DB. samochwalcaców → samochwała …   Słownik języka polskiego


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.