brunecik


brunecik
m III, DB. -a, N. \brunecikkiem; lm M. ci -owie, te -i, DB. -ów
zdr. od brunet

Szczupły brunecik.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • brunecik — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos IIa a. IIIb, lm M. i || rzad. owie, {{/stl 8}}{{stl 7}}zdr. od rz. brunet: Przystojny brunecik. {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.