uwarunkować


uwarunkować
dk IV, \uwarunkowaćkuję, \uwarunkowaćkujesz, \uwarunkowaćkuj, \uwarunkowaćował, \uwarunkowaćowany - uwarunkowywać ndk VIIIa, \uwarunkowaćowuję, \uwarunkowaćowujesz, \uwarunkowaćowuj, \uwarunkowaćywał, \uwarunkowaćywany
«uzależnić od określonych warunków»

Uwarunkować czymś swoją zgodę.

Uwarunkować małżeństwo posagiem.

Postępowanie uwarunkowane okolicznościami.

Coś jest uwarunkowane społecznie.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • uwarunkować — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk Ia, uwarunkowaćkuję, uwarunkowaćkuje, uwarunkowaćany {{/stl 8}}{{stl 7}} czynić zależnym od pewnych okoliczności, warunków, czynników; uzależnić od czegoś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Uwarunkować przyjęcie do pracy nienaganną… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.