uwiędnąć


uwiędnąć
dk Vc, \uwiędnąćnie, uwiądł (\uwiędnąćnął), \uwiędnąćdła, \uwiędnąćdły, uwiądłszy a. \uwiędnąćnąwszy
książk. «o roślinach lub ich częściach: stracić świeżość, jędrność; zwiędnąć»

Kwiaty uwiędły.

Trzeba z żywymi naprzód iść, po życie sięgać nowe, a nie w uwiędłych laurów liść z uporem stroić głowę. (Asnyk)


Słownik języka polskiego . 2013.

  • uwiędnąć — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk IVb, uwiędnąćnę, uwiędnąćnie, uwiędnąćnij, uwiędnąćuwiądł || uwiędnąćnął, uwiędła, uwiędli {{/stl 8}}{{stl 7}} w stylu książkowym o roślinach: zwiędnąć : {{/stl 7}}{{stl 10}}Uwiędły liście, gałązki. Paprotka całkiem… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.