zionąć


zionąć
ndk a. dk Vb, \zionąćnę, \zionąćniesz, zioń, \zionąćnął, \zionąćnęła, \zionąćnęli, \zionąćnąwszy
1. «wydzielać, wyziewać coś z oddechem (np. zapach, gorąco), wydychać; oddychając tchnąć, chuchnąć, chuchać na kogoś; o zapachu (zwykle niemiłym), gorącu itp.: być wydychanym, wydzielanym z oddechem»

Zionął mu w twarz gorącym oddechem.

Paszcza smoka zionąca ogniem i siarką.

Zionie od kogoś zapach czosnku, odór wódki, piwa.

przen. częściej ndk «żywiołowo uzewnętrzniać, okazywać swoje uczucia, zwykle wrogie; o takich uczuciach: być wyrażanym w sposób intensywny, żywiołowy»

Zionąć nienawiścią, pogardą, złością, żądzą zemsty.

Jego głos zionął wściekłością.

Z jego oczu zionęła nienawiść.

Zionęła od niego wrogość.

2. «wydzielać, wydzielić z siebie, rozprzestrzeniać zapach (zwykle intensywny lub niemiły), ciepło, parę itp., buchać, buchnąć ogniem, wyrzucać pociski, kule; o zapachu, cieple, pociskach itp.: być wydzielanym, wyrzucanym, zostać wydzielonym, wyrzuconym»

Piwnica zionęła stęchlizną.

Lokomotywa zionęła parą.

Komin zionął kłębami dymu.

Wulkan zionie gorącą lawą, popiołem.

Działa zionęły ogniem.

Z izby zionie zapach kapusty, zaduch.

Od pieca zionęło gorąco.

Z sutereny zionęło chłodem, wilgocią.

przen. zwykle ndk «o otworach, jamach, przepaściach itp.: ukazywać się w całej swojej głębi; rozwierać się, otwierać się»

Zobaczyli przed sobą zionącą przepaść.

Przed nimi zionęła czarna otchłań szybu.

◊ Coś zionie pustką, pustkami; pustka skądś zionie «coś jest opustoszałe, wyludnione, nie zapełnione»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • zionąć — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk a. dk IVa, zionąćnę, zionąćnie, zioń, zionąćnął, zionąćnęli {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} wydzielać coś z oddechem, wydychać coś (zwykle o czymś niemiłym) : {{/stl 7}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • zionąć — Pustka skądś zionie zob. pustka 2 …   Słownik frazeologiczny

  • ogień — m I, D. ognia; lm M. ognie, D. ogni 1. «zjawisko wydzielania się ciepła i światła towarzyszące paleniu się ciał, postrzegane w postaci płomieni i żaru; płomień» Jasny, nikły, słaby, wielki ogień. Blask, żar ognia. Słup, strumień, ściana ognia.… …   Słownik języka polskiego

  • tchnąć — Va, tchnąćnę, tchnąćniesz, tchnąćnij, tchnąćnął, tchnąćnęła, tchnąćnęli, tchnąćnięty, tchnąćnąwszy 1. ndk «wydzielać coś, zionąć czymś» Mieszkanie tchnęło chłodem. Piwnica tchnęła stęchlizną. przen. Wieczór tchnął świeżością. 2. dk podn. «wywołać …   Słownik języka polskiego

  • zionięcie — n I rzecz. od zionąć …   Słownik języka polskiego


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.