dopuścić

dk VIa, \dopuścićpuszczę, \dopuścićcisz, \dopuścićpuść, \dopuścićcił, \dopuścićpuszczony - dopuszczać ndk I, \dopuścićam, \dopuścićasz, \dopuścićają, \dopuścićaj, \dopuścićał, \dopuścićany
1. «pozwolić zbliżyć się, dać przystęp do kogoś, czegoś (często z przeczeniem)»

Nie dopuszczać nikogo do zakaźnie chorych.

Nie zatrudnionych nie dopuszcza się do pracowni.

Dobre futro nie dopuszcza mrozu.

◊ Dopuścić coś do głowy, do serca, do siebie «przejąć się czymś i nie przestawać o tym myśleć (przeważnie o czymś smutnym, przykrym, dręczącym)»
◊ Dopuścić kogoś do tajemnicy, do sekretu «wyjawić, zdradzić komuś tajemnicę, sekret, wtajemniczyć kogoś w coś»
◊ Dopuścić coś do świadomości «uświadomić sobie, zrozumieć coś»
2. «przystać na coś, nie przeszkodzić czemuś; pozwolić, zezwolić»

Nie dopuszczać do rozmów na jakiś temat.

Nie można do tego dopuścić.

∆ Dopuścić świadków «pozwolić zeznawać świadkom»
◊ Dopuścić do egzaminu, do matury, do studiów «uznać kogoś za odpowiednio przygotowanego do zdawania egzaminu, matury, do studiowania»
◊ Dopuścić do głosu, do słowa «pozwolić mówić»
◊ Dopuścić kogoś do godności, do stanowiska, do urzędu «pozwolić komuś objąć godność, stanowisko, urząd»
◊ Dopuścić do poufałości, do komitywy ze sobą «spoufalić ze sobą, pozwolić na zażyłe stosunki»
◊ Dopuścić do zawodów, do mistrzostw «pozwolić na wzięcie udziału w zawodach, w mistrzostwach (po spełnieniu wymaganych warunków)»
◊ Dopuścić kogoś do zysków, do udziału w zyskach «zgodzić się na czyjś udział w zyskach»
3. częściej ndk «uznawać coś za możliwe; przypuszczać, przewidywać»

Dopuszczać możliwość strat.

Kodeks dopuszcza możliwość rozwiązania małżeństwa.

dopuścić się - dopuszczać się «zrobić, popełnić coś (przeważnie coś złego)»

Dopuścić się przestępstwa, ciężkiego wykroczenia.

Dopuszczać się czynów karygodnych, ogromnych nadużyć.

Dopuścić się zdrady, zbrodni.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • dopuścić — 1. Dopuścić coś do głosu «pozwolić ujawnić się czemuś»: Dopuśćmy do głosu naszą wyobraźnię, zaskoczmy siebie i znajomych fantazyjnością naszych strojów, właśnie lato stwarza nam wspaniałą do tego okazję. TV mag 2000. 2. Dopuścić kogoś do głosu,… …   Słownik frazeologiczny

  • dopuścić (się) — {{/stl 13}}{{stl 7}}ZOB. dopuszczać (się) {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dopuszczać się – dopuścić się — {{/stl 13}}{{stl 7}} robić coś, zwłaszcza złego : {{/stl 7}}{{stl 10}}Dopuścić się kłamstwa, zdrady, oszustwa, przestępstwa. Władza dopuszcza się nadużyć. Dopuszczono się karygodnego marnotrawstwa. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dopuszczać — → dopuścić …   Słownik języka polskiego

  • głos — 1. Być przy głosie «mieć głos w dyskusji w danym momencie»: Wysoki Sejmie! Korzystając z tego, że jestem przy głosie – jeszcze minutę, pani marszałek – chcę powiedzieć o jednej rzeczy. S mowa 1991. 2. Dać głos «o psie: zaszczekać» 3. Dać, oddać… …   Słownik frazeologiczny

  • dopuszczać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, dopuszczaćam, dopuszczaća, dopuszczaćają, dopuszczaćany {{/stl 8}}– dopuścić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, dopuszczaćpuszczę, dopuszczaćci, dopuszczaćpuść, dopuszczaćpuszczony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • obronić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, obronićnię, obronićni, obronićbroń, obronićniony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} używając środków fizycznych, nie dopuścić do naruszenia tego, co się posiada; odeprzeć atak :… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dopuszczać — 1. Dopuścić coś do głosu «pozwolić ujawnić się czemuś»: Dopuśćmy do głosu naszą wyobraźnię, zaskoczmy siebie i znajomych fantazyjnością naszych strojów, właśnie lato stwarza nam wspaniałą do tego okazję. TV mag 2000. 2. Dopuścić kogoś do głosu,… …   Słownik frazeologiczny

  • słowo — 1. przestarz. Być (z kimś) po słowie «być (z kimś) zaręczonym»: – Żeni się pan? – Tak, po słowie jesteśmy. I. Newerly, Pamiątka. 2. Chwytać, łapać kogoś za słowa (słówka) «zwracać złośliwie uwagę na formę wypowiedzi, nie na jej treść, dopatrywać… …   Słownik frazeologiczny

  • poutrącać — dk I, poutrącaćam, poutrącaćasz, poutrącaćają, poutrącaćaj, poutrącaćał, poutrącaćany 1. «utrącić, obtłuc wiele rzeczy» Poutrącane figury świętych. 2. pot. «nie dopuścić wielu osób do zajęcia jakichś stanowisk lub spowodować ich usunięcie ze… …   Słownik języka polskiego

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.