dorzucić

dk VIa, \dorzucićcę, \dorzucićcisz, \dorzucićrzuć, \dorzucićcił, \dorzucićcony - dorzucać ndk I, \dorzucićam, \dorzucićasz, \dorzucićają, \dorzucićaj, \dorzucićał, \dorzucićany
1. «dosięgnąć rzutem, rzucić mierząc do jakiegoś celu»

Strumyk płynął tak blisko, że można było kamieniem dorzucić.

2. «rzucając dodać, dołożyć»

Dorzucić drzewa do ogniska, węgla pod kuchnię.

przen. «dodać, opracować dodatkowo»

Dorzucić kilka prac do ogólnego dorobku.

3. «dopowiedzieć, wtrącić słowo, zdanie, uwagę»

Dorzucił półgłosem kilka słów.

To się zdarzyło przedwczoraj - dorzucił.

Do swego opowiadania dorzucał coraz to nowe szczegóły.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • dorzucić — Dorzucać swoje trzy grosze zob. grosz 10 …   Słownik frazeologiczny

  • dorzucić się — {{/stl 13}}{{stl 8}}pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} dać składkę na coś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Dorzuć się na butelkę wina. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dołożyć — dk VIb, dołożyćżę, dołożyćżysz, dołożyćłóż, dołożyćżył, dołożyćżony dokładać ndk I, dołożyćam, dołożyćasz, dołożyćają, dołożyćaj, dołożyćał, dołożyćany 1. «włożyć coś do tego, co już jest; dodać, dorzucić» Dokładać drzewa pod kuchnię. Dołożyć… …   Słownik języka polskiego

  • dorzucać — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, dorzucaćam, dorzucaća, dorzucaćają, dorzucaćany {{/stl 8}}– dorzucić {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIb, dorzucaćcę, dorzucaćci, dorzucaćrzuć, dorzucaćcony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • grosz — 1. Być, pozostać itp. bez grosza; nie mieć (ani) grosza, centa, książk. szeląga (przy duszy, w kieszeni); nie mieć złamanego grosza, centa, książk. szeląga «nie mieć żadnych pieniędzy, być bez środków do życia»: (...) zaangażowałem partyjnych… …   Słownik frazeologiczny

  • dodać — dk I, dodaćdam, dodaćdasz, dodaćdadzą, dodaćdaj, dodaćdał, dodaćdany dodawać ndk IX, dodaćdaję, dodaćdajesz, dodaćaj, dodaćał, dodaćany 1. «dać coś jako nadwyżkę albo jako część składową rzeczy już danej; dołożyć, dorzucić, dołączyć» Dodać cukru …   Słownik języka polskiego

  • dogadać — dk I, dogadaćam, dogadaćasz, dogadaćają, dogadaćaj, dogadaćał dogadywać ndk VIIIa, dogadaćduję, dogadaćdujesz, dogadaćduj, dogadaćywał «dorzucić, wtrącić swoje słowa, zwłaszcza: przymówić komuś, zrobić złośliwą albo żartobliwą aluzję; podszepnąć… …   Słownik języka polskiego

  • dopowiedzieć — dk, dopowiedziećwiem, dopowiedziećwiesz, dopowiedziećdzą, dopowiedziećwiedz, dopowiedziećdział, dopowiedziećdzieli, dopowiedziećdziany dopowiadać ndk I, dopowiedziećam, dopowiedziećasz, dopowiedziećają, dopowiedziećaj, dopowiedziećał,… …   Słownik języka polskiego

  • dowalić — dk VIa, dowalićlę, dowalićlisz, dowalićwal, dowalićlił, dowalićlony dowalać ndk I, dowalićam, dowalićasz, dowalićają, dowalićaj, dowalićał, dowalićany 1. pot. «waląc dorzucić, dodać co, dołożyć czegoś, zwykle z siłą, w dużej ilości» Dowalił węgla …   Słownik języka polskiego

  • ogień — m I, D. ognia; lm M. ognie, D. ogni 1. «zjawisko wydzielania się ciepła i światła towarzyszące paleniu się ciał, postrzegane w postaci płomieni i żaru; płomień» Jasny, nikły, słaby, wielki ogień. Blask, żar ognia. Słup, strumień, ściana ognia.… …   Słownik języka polskiego

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.