głupstwo

n III, Ms. \głupstwowie; lm D. głupstw
1. «coś, co nie ma sensu, głupie powiedzenie, głupi postępek; absurd, nonsens, niedorzeczność, bzdura, brednie»

Gadać, pleść głupstwa.

Narobić głupstw.

Wybić komuś głupstwa z głowy.

◊ Palnąć głupstwo «popełnić jakiś błąd, powiedzieć coś niedorzecznego»
2. «sprawa, rzecz niezbyt ważna; bagatelka, błahostka, drobnostka»

Kupować różne głupstwa.

Karać kogoś za lada głupstwo.

Sprzeczać się o byle głupstwo.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • głupstwo — {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. n I, Mc. głupstwowie {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} coś pozbawione sensu; niedorzeczność : {{/stl 7}}{{stl 10}}Opowiadać, pleść głupstwa. Popełnić w życiu wiele głupstw. {{/stl 10}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • głupstwo — Palnąć głupstwo zob. palnąć …   Słownik frazeologiczny

  • palnąć [strzelić] głupstwo — {{/stl 13}}{{stl 33}} zrobić lub powiedzieć coś nietaktownego, nieodpowiedzialnego, nierozważnego, kompromitującego :{{/stl 33}}{{stl 10}}Palnął głupstwo, pytając go o żonę przy jego przyjaciółce. W tym momencie pojął, że strzelił głupstwo.… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • palnąć — pot. Palnąć głupstwo, gafę, byka a) «powiedzieć lub napisać coś niedorzecznego»: Nie jestem pewien, czy spełniam wszystkie kryteria – mówiąc to zląkł się, że palnął głupstwo, gdyż te zastrzeżenia nie mogły robić dobrego wrażenia (...). J.… …   Słownik frazeologiczny

  • palnąć — dk Va, palnąćnę, palnąćniesz, palnąćnij, palnąćnęła, palnąćnęli, palnąćnięty, palnąćnąwszy 1. pot. «uderzyć, zadać cios, ugodzić; walnąć» Palnąć pięścią w stół. Palnąć kogoś w plecy. 2. pot. «strzelić» Palnąć sobie w łeb. ◊ Palnąć z bata, z bicza …   Słownik języka polskiego

  • strzelać — ndk I, strzelaćam, strzelaćasz, strzelaćają, strzelaćaj, strzelaćał, strzelaćany strzelić dk VIa, strzelaćlę, strzelaćlisz, strzel, strzelaćlił, strzelaćlony 1. «wypuszczać pocisk z broni palnej, strzałę z łuku itp.; o broni palnej: wyrzucać… …   Słownik języka polskiego

  • urągać — ndk I, urągaćam, urągaćasz, urągaćają, urągaćaj, urągaćał 1. pot. «złorzeczyć, wymyślać komuś, okazywać głośno niezadowolenie; łajać» Ciągle urąga mi o byle głupstwo, za byle głupstwo. 2. książk. «przynosić ujmę, uchybiać» Takie postępowanie… …   Słownik języka polskiego

  • Котт, Ян — В Википедии есть статьи о других людях с такой фамилией, см. Котт. Ян Котт (польск. Jan Kott, 27 октября 1914(19141027), Варшава  23 декабря 2001, Санта Моника)  польский литературный и театральный критик, теоретик театра,… …   Википедия

  • Котт Я. — Ян Котт (польск. Jan Kott, 27 октября 1914, Варшава  23 декабря 2001, Санта Моника)  польский литературный и театральный критик, теоретик театра, публицист, драматург, эссеист, переводчик. Содержание 1 Биография 2 Творчество …   Википедия

  • Котт Ян — Ян Котт (польск. Jan Kott, 27 октября 1914, Варшава  23 декабря 2001, Санта Моника)  польский литературный и театральный критик, теоретик театра, публицист, драматург, эссеист, переводчик. Содержание 1 Биография 2 Творчество …   Википедия

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.