gramatyczny

«zgodny z zasadami gramatyki, odnoszący się do jej prawideł; należący do gramatyki, właściwy gramatyce»

Prawidła gramatyczne.

Rozbiór gramatyczny.

Błędy gramatyczne.

System gramatyczny języka.

∆ Podmiot gramatyczny «podmiot wyrażony w mianowniku»
∆ Rodzaj gramatyczny «kategoria morfologiczna oparta na podziale rzeczowników według znaczenia na klasy mające odmianę męską, żeńską lub nijaką»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • gramatyczny — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ia {{/stl 8}}{{stl 7}} zgodny z regułami gramatyki (w zn. 1.); dotyczący gramatyki : {{/stl 7}}{{stl 10}}Gramatyczny rozbiór zdania. Wiedza gramatyczna. Ćwiczenia gramatyczne.{{/stl 10}}{{stl 18}}ZOB. {{/stl 18}}{{stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • rodzaj gramatyczny — {{/stl 13}}{{stl 8}}jęz. {{/stl 8}}{{stl 7}} właściwość odmiennych części mowy, której funkcją jest sygnalizowanie związków składniowych w zdaniu; rodzaj gramatyczny rzeczowników decyduje o formie fleksyjnej określających je wyrazów, {{/stl… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • augment — m IV, D. u, Ms. augmentncie; lm M. y jęz. «gramatyczny prefiks e charakteryzujący formacje czasu przeszłego w szeregu starych języków indoeuropejskich (np. w greckim, ormiańskim, sanskrycie)» ‹z łac.› …   Słownik języka polskiego

  • błąd — m IV, D. błędu, Ms. błędzie; lm M. błędy 1. «niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp.; odstępstwo od normy; pomyłka» Błąd ortograficzny, gramatyczny. Błąd zecerski. Błąd wymowy. Błąd w rachunku. Rysunek pełen błędów.… …   Słownik języka polskiego

  • gramatycznie — przysłów. od gramatyczny Pisać, mówić gramatycznie. Zdanie poprawne gramatycznie. Postać, forma wyrazu uzasadniona gramatycznie …   Słownik języka polskiego

  • inkorporacja — ż I, DCMs. inkorporacjacji; lm D. inkorporacjacji (inkorporacjacyj) 1. «wcielenie, włączenie; szczególnie: przyłączenie jakiegoś terytorium do innego» Inkorporacja terytorium. 2. «w prawodawstwie: zebranie przepisów prawnych znajdujących się w… …   Słownik języka polskiego

  • nijaki — nijakiacy «nie mający żadnych charakterystycznych cech, niczym się nie wyróżniający» Nijaki malarz. Nijaki tłum. Nijaki styl. Nijaki obiad. Nijaka odpowiedź, rozmowa. ∆ jęz. Rodzaj nijaki «rodzaj gramatyczny rzeczowników żywotnych oznaczających… …   Słownik języka polskiego

  • podmiot — m IV, D. u, Ms. podmiotocie; lm M. y 1. jęz. «imienna część zdania, imienna grupa wyrazowa nazywająca przedmiot (pojęcie), o którym się w zdaniu orzeka, połączona związkiem zgody z orzeczeniem» ∆ Podmiot bierny «podmiot łączący się z orzeczeniem… …   Słownik języka polskiego

  • pożyczka — ż III, CMs. pożyczkaczce; lm D. pożyczkaczek 1. «danie komuś albo wzięcie od kogoś pieniędzy lub jakichś rzeczy na pewien czas, z zastrzeżeniem zwrotu w określonym terminie; to, co zostało pożyczone» Długoterminowa, oprocentowana pożyczka.… …   Słownik języka polskiego

  • rodzaj — m I, D. u; lm M. e, D. ów a. rodzajai 1. «gatunek czegoś, odmiana, typ, jakość» Rodzaj materiału. Rodzaj obuwia. Rodzaj instrumentów muzycznych. Rodzaj gleby. Nie lubiła tego rodzaju uwag. W czasie choroby wymaga specjalnego rodzaju odżywienia …   Słownik języka polskiego


We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.