istota

ż IV, CMs. \istotaocie; lm D. \istotaot
1. «żywy organizm, osoba, stworzenie»

Każda żywa istota kiedyś umrze.

Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto! (Mickiewicz)

◊ Istota ludzka «człowiek»
◊ Nie ma w pobliżu, nigdzie żywej istoty «nie ma nikogo, niczego, co żyje; jest pustka»
2. «osobowość, charakter»

W gruncie swej istoty nie był zły.

3. «to, co jest w czymś zasadnicze, podstawowe; grunt, założenie»

Istota sporu.

Istota sukcesu.

◊ Istota rzeczy «prawdziwa, właściwa strona czegoś, sedno sprawy»
w istocie «naprawdę, rzeczywiście, w rzeczywistości»

Udawała, że słucha, w istocie myślała o czymś innym.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • istota — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. ż Ia, CMc. istotaocie {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} żywy organizm, stworzenie, istnienie, osoba : {{/stl 7}}{{stl 10}}Człowiek to istota rozumna. Szukać jakichś istot w kosmosie. Każda …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • istota — rzeczy «to, co jest w czymś najważniejsze»: (...) często spór dotyczy jedynie słów, a nie istoty rzeczy. WO 09/12/2000. Nie ma w pobliżu, nigdzie żywej istoty zob. żywy 3. W istocie rzeczy zob. rzecz 22. Z istoty rzeczy zob. rzecz 25 …   Słownik frazeologiczny

  • istota ludzka — {{/stl 13}}{{stl 7}} człowiek : {{/stl 7}}{{stl 10}}Nie wiadomo, kiedy pojawiła się na Ziemi pierwsza istota ludzka. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • istota rzeczy — {{/stl 13}}{{stl 7}} sedno sprawy, to, co najważniejsze, najistotniejsze, fundamentalne w czymś : {{/stl 7}}{{stl 10}}Istota rzeczy leży nie tu, lecz gdzie indziej. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • w istocie — → istota …   Słownik języka polskiego

  • Шопен Ф. Ф. —         (Chopin, Szopen) Фридерик Францишек (1 III, по метрич. записи 22 II 1810, Желязова Воля, близ Варшавы 17 X 1849, Париж) польский композитор и пианист. Сын француза Николб (Миколая) Шопена, участника Польского восстания 1794, преподавателя …   Музыкальная энциклопедия

  • rzecz — 1. Brać się, wziąć się do rzeczy «przystępować, przystąpić do jakiejś pracy, zaczynać, zacząć działać»: „Chłopaki” ostro wzięli się do rzeczy. Najwyższy złapał „drugiego” za głowę i podniósł na wysokość pół metra. W tym czasie inny wskoczył na… …   Słownik frazeologiczny

  • bóg — m III, DB. boga, W. boże, N. bogiem 1. Bóg blm «w religiach monoteistycznych: istota nadprzyrodzona, najwyższa, stworzyciel świata» Pojęcie Boga. Idea Boga. Wierzyć w Boga. ◊ Jak u Pana Boga za piecem «dobrze bezpiecznie» ◊ Żal się Boże, pożal… …   Słownik języka polskiego

  • natura — ż IV, CMs. naturaurze; lm D. naturaur 1. blm «całokształt rzeczy i zjawisk tworzących wszechświat, świat (bez wytworów pracy ludzkiej); ziemia, woda i powietrze wraz z żyjącymi na nich i w nich roślinami i zwierzętami; przyroda» Dzika, górska,… …   Słownik języka polskiego

  • rozumny — rozumnyni, rozumnyniejszy 1. «mający rozum; mądry, rozsądny» Rozumny człowiek, pedagog. Dziecko stawało się coraz rozumniejsze. Jednością silni, rozumni szałem, razem, młodzi przyjaciele! (Mickiewicz) ∆ Istota rozumna «istota mająca rozum… …   Słownik języka polskiego

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.