rujnować

ndk IV, \rujnowaćnuję, \rujnowaćnujesz, \rujnowaćnuj, \rujnowaćował, \rujnowaćowany
1. «doprowadzać do ruiny, zniszczenia, upadku, krachu finansowego; burzyć, niszczyć»

Powódź rujnowała wsie.

Życie nad stan rujnowało majątek.

□ Zgoda buduje, niezgoda rujnuje.
2. «nadwerężać, nadwątlać»

Hałas rujnuje nerwy, zdrowie.

rujnować się «doprowadzać się do upadku, krachu finansowego, wydając zbyt dużo pieniędzy»

Rujnować się na wystawne przyjęcia, na biżuterię.


Słownik języka polskiego . 2013.

  • rujnować — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk Ia, rujnowaćnuję, rujnowaćnuje, rujnowaćany {{/stl 8}}– zrujnować {{/stl 13}}{{stl 8}}dk Ia {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} doprowadzać coś do ruiny, do stanu upadku, zniszczenia;… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • rujnować — komuś życie zob. życie 24 …   Słownik frazeologiczny

  • rujnować się – zrujnować się — {{/stl 13}}{{stl 7}} doprowadzać się do zniszczenia, upadku, utraty czegoś; doprowadzać się do bankructwa przez niewłaściwą politykę finansową : {{/stl 7}}{{stl 10}}Rujnował się na kosztowne stroje. Ratował zdrowie, rujnując się na leczenie.… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • życie — 1. Bez życia «bez zapału, mało energicznie» 2. Brać, traktować życie lekko «być lekkomyślnym, postępować lekkomyślnie, beztrosko, niczym się nie przejmując»: Podziwiał jego odwagę brania życia lekko i nieodpowiedzialnie, jakby to było majowe… …   Słownik frazeologiczny

  • dewastować — ndk IV, dewastowaćtuję, dewastowaćtujesz, dewastowaćtuj, dewastowaćował, dewastowaćowany «niszczyć pustoszyć, rujnować» Okupant dewastował kraj. ‹łac.› …   Słownik języka polskiego

  • puszczać — ndk I, puszczaćam, puszczaćasz, puszczaćają, puszczaćaj, puszczaćał, puszczaćany puścić dk VIa, puszczę, puszczaćcisz, puść, puszczaćcił, puszczony 1. «przestawać trzymać ręką, zwalniać uchwyt, wypuszczać z ręki» Puszczał rękę dziecka i… …   Słownik języka polskiego

  • gnoić — 1) Celowo komuś szkodzić; rujnować; rozprawiać się z kimś Eng. To deliberately cause harm to someone; to ruin someone; to victimize 2) Dokuczać komuś; dręczyć kogoś Eng. To make someone s life miserable; to torment …   Słownik Polskiego slangu

  • ujaić — Celowo komuś szkodzić; rujnować; rozprawiać się z kimś Eng. To deliberately cause harm to someone; to ruin someone; to victimize …   Słownik Polskiego slangu

  • ujebać — Celowo komuś szkodzić; rujnować; rozprawiać się z kimś Eng. To deliberately cause harm to someone; to ruin someone; to victimize …   Słownik Polskiego slangu

  • upieprzać — Celowo komuś szkodzić; rujnować; rozprawiać się z kimś Eng. To deliberately cause harm to someone; to ruin someone; to victimize …   Słownik Polskiego slangu

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.