bujnąć

bujać

Słownik języka polskiego . 2013.

  • bujnąć — I {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}bujać I {{/stl 33}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}bujnąć II {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}bujać II {{/stl 33}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • bujnąć się — I {{/stl 13}}{{stl 23}}ZOB. {{/stl 23}}{{stl 33}}bujać się. {{/stl 33}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}bujnąć się II {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk IVa, pot. {{/stl 8}}{{stl 7}} zakochać się w kimś w krótkim czasie bezświadomej kontroli… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • bujać — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIIa, bujaćam, bujaća, bujaćają, bujaćany {{/stl 8}}– bujnąć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk IVa, bujaćnę, bujaćnie, bujaćnij, bujaćnął, bujaćnęli {{/stl 8}}{{stl 7}} poruszać coś luźnymi ruchami wahadłowymi, kołysać, huśtać …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • bujać — ndk I, bujaćam, bujaćasz, bujaćają, bujaćaj, bujaćał, bujaćany rzad. bujnąć dk Va, bujaćnę, bujaćniesz, bujaćnij, bujaćnął, bujaćnęła, bujaćnęli, bujaćnięty, bujaćnąwszy 1. tylko ndk «unosić się w powietrzu, fruwać, latać» Ptaki bujają w błękicie …   Słownik języka polskiego

  • bujnięcie — ↨ bujnięcie się n I rzecz. od bujnąć (się) …   Słownik języka polskiego

  • bujać się — I – bujnąć się {{/stl 13}}{{stl 7}} wykonywać luźne ruchy wahadłowe; kołysać się : {{/stl 7}}{{stl 10}}Bujać się w fotelu, na huśtawce, w hamaku. Pława buja się leniwie na fali. {{/stl 10}}{{stl 20}} {{/stl 20}} {{stl 20}} {{/stl 20}}bujać się II …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.