szperacz

m II, DB. -a; lm M. -e, DB. -y (-ów)
1. «ten, kto lubi szperać, robić poszukiwania, zwłaszcza naukowe, w bibliotekach, archiwach itp.»

Cierpliwy, pilny, uważny szperacz.

2. lm B.=M.
łow. «pies myśliwski używany do tropienia zwierzyny»
3. wojsk. «żołnierz z patrolu stanowiącego ubezpieczenie marszowe wysłany naprzód dla wykrycia nieprzyjaciela»

Słownik języka polskiego . 2013.

  • szperacz — I {{/stl 13}}{{stl 8}}rz. mos V, lm M. e, D. y {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} człowiek lubiący szperać, szukać czegoś ukrytego wśród innych rzeczy; poszukiwacz : {{/stl 7}}{{stl 10}}Biblioteczny szperacz.… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.